Voorbeeld voor het werken van de toekomst


dinsdag, 28 juni 2011 10:49

Gisteren gaf Bob Caarels, een van de grondleggers van de Hall of Fame, een rondleiding in de huidige locatie van dit jongerencentrum in de Ceciliastraat. Nog voor even, want dit jaar gaat heel het gebeuren verhuizen naar een nieuwe plek in de Spoorzone. Wat hij vertelde gaf een prachtig beeld van wat er gebeurt als je (jonge) mensen de ruimte geeft om vanuit hun eigen motivatie en creativiteit werk vorm te geven. De Hall of Fame is ontstaan vanuit een aantal groepjes jongeren die een plek zochten om hun dance-, skate- en muziekactiviteiten vorm te geven. Samen bundelden ze hun krachten en vonden na een paar tijdelijke tussenstops de huidige locatie; de voormalige Vormenfabriek. Op deze plek vonden de jongeren een vruchtbare bodem om te groeien en tijdens de rondleiding kregen we een beeld van wat er dan ontstaat. Een samenwerking tussen een groot aantal jongeren, waarbij er voor iedere jongere op zijn of haar niveau een insteek is. Daar bedoel ik mee dat er een aantal jongeren na verloop van jaren dusdanig is doorgegroeid dat ze in hun tak van sport (muziek, skate, ontwerpen) zijn doorgedrongen tot de top van Nederland en zelfs daarbuiten. Daarnaast zijn er initiatieven zoals het skatepark uitgegroeid tot een begrip in Tilburg, waar vele kinderen in de middag hun passie uitvoeren. Jongeren die vroeger leerling waren, worden nu leraar en geven hun deskundigheid door aan de volgende generatie. Er ontstaan kleine bedrijfjes van een aantal jonge kunstenaars, die in staat zijn om in een eigen inkomen te voorzien. Maar ook is er een plek voor een jonge kunstenaar, die psychotisch is, maar wel op een Van Gogh-achtige manier prachtige, kleurrijke schilderijen maakt. De Hall of Fame wordt gedragen door 8 jongeren, die inmiddels wat ouder zijn geworden, en samen een team vormen en op hun beurt zo'n 50 vrijwilligers aansturen. De Hall of Fame trekt duizenden bezoekers per jaar. Sinds kort organiseert deze organisatie in samenwerking met WerkWaardig leerwerk-trajecten voor jongeren die buiten het reguliere circuit vallen en voor wie de Hall of Fame de ideale plek is om op de eerste plaats zichzelf te kunnen zijn en van daaruit door te groeien naar een verdere invulling van hun werk in de Tilburgse samenleving. Is de Hall of Fame alleen maar een positief verhaal? Nee, de buurt klaagt al jaren over geluidsoverlast, wat de reden is dat ze nu moeten gaan verhuizen. Het duidelijk grenzen aangeven aan elkaar en elkaar houden aan gemaakte afspraken blijkt een steeds terugkerende uitdaging. Het is een georganiseerde chaos, die als basis heeft de creativiteit die in ieder mens zit en die de verschillende vormen kan aannemen die zichtbaar is in wat de Hall of Fame nu is.
Voor mij is de Hall of Fame een voorbeeld van wat er gebeurd als je mensen, jongeren de ruimte geeft om vanuit vertrouwen te groeien. Als creativiteit een onderdeel mag zijn van het werk dat je doet. Als jonge mensen een plek hebben waar ze mogen ontdekken wat hun talent en kwaliteiten zijn, maar waar ze ook keihard tegen de lamp mogen lopen en leren van hun fouten. Het blijkt dan dat er van nature in iedere mens de drive, de passie aanwezig is om te werken. Er is plek voor iemand die naar boven afwijkt van het gemiddelde en er is plek voor iemand die naar beneden afwijkt van het gemiddelde. Geld staat niet centraal bij de Hall of Fame, geld is niet de drijfveer, maar geld is het gevolg van de vorm die op een creatieve manier wordt ontwikkeld.
En op het moment dat ik dit opschrijf, voel ik het oordeel van de maatschappij. Een oordeel dat ik inmiddels ook in mezelf heb als een stemmetje op de achtergrond. Want op het moment dat geld om de hoek komt kijken, komt het controle en beheersingsmechanisme mee. Het is een reguliere manier van werken, die de meeste mensen kennen. Een manier van werken, waarbij creativiteit helemaal geen hoofdrol speelt. Hoogstens een gecontroleerde rol in de marge. Een manier van werken die mensen aan het werk zet in een fabriek, waar aan de lopende band wordt gewerkt. Die in feite dat wat boven het gemiddelde en onder het gemiddelde afwijkt, afsnijdt en buiten de deur houdt. Want dat wat afwijkt past niet in een model en is niet te sturen en te beheersen. Het is een manier van werken die grijze muizen, zesjes aflevert. Geld wordt de reden waarom iemand werkt, de impuls van buitenaf, in plaats van dat geld een gevolg is van een creatieve manier van werken en een impuls van binnenuit.
Als ik dan de vraag stel; welke vorm van werken heeft nu de toekomst? Dan weet eigenlijk iedereen het antwoord, want de term 'georganiseerde chaos' daar worden dure boeken over geschreven door hooggeleerde heren en een enkele dame. Dure conferenties worden hierover georganiseerd, terwijl de Hall of Fame het gewoon doet. Het voert een principe van werken uit, dat ieder mens van nature bezit, maar waar velen van ons het contact mee is verloren. Het vraagt lef en moed om dit soort initiatieven als de Hall of Fame te faciliteren, mogelijk te maken. Dat zou zo maar in iedere buurt, in iedere wijk kunnen. Een creatieve broedplaats, die er telkens weer anders uitziet, omdat ieder mens weer anders is. Wie durft hier voor te kiezen? Het zou mooi zijn als juist in deze tijd van bezuinigingen de noodzaak aanwezig is om de keuze voor het creatieve model te maken in plaats van het beheersingsmodel! Omdat het niet geld centraal zet, maar de mens en zijn potentie om op een creatieve manier te werken.